RSS

Category Archives: Pagkakaibigan

Someday… One day

“I’d call you again.” said the voice on the other end.

That was more than a year ago, 436 days to be exact (go do the math!), since the last time we’ve talked, or you called, I should say. Just that… you said you’d call again. It was enough to inspire me the entire day. I waited. A day has passed but you still haven’t called. After several days, I was still waiting. I waited and waited and waited and waited like the waves reaching untiringly for the shore every single moment of the day.

I even tried to get in touch with you but to no avail.

Days went by like an abyss that pulled me deep into the sea of uncertainty. I heard nothing from you and bit by bit, I lost sight of the shore leaving me like a raft in the middle of an ocean, drifting… wrecked and lost.

Why?

Why didn’t you call? Why didn’t you even bother to say goodbye? It could have been the dot that ended whatever it is that we have started. It could have been a compass that guided me to a new direction. It could have saved me from the excruciating battle between expecting and forgetting.

Now, more than a year has passed, I’m no longer expecting you would still call and I have chosen to forget, no, not the beautiful and sweet memories with you but the unbearable pain of a shattered spirit that even counting the tears that fell was useless because it’s immeasurable as the water in the sea.

But it doesn’t matter now because I have accepted that things happen for a reason. Maybe saying goodbye to each other is not meant to happen (yet). Who knows, maybe one day, we’ll bump into each other again. I don’t know, but there’s one thing I am sure of… I can never deny the fact that you have been and will always be a wonderful part of my life’s journey. I can only be grateful to God for that.

As my heart is now calmed by the sight of the lighthouse, I know one day when our paths cross again, I can surely say to you that I am still that someone you considered friend.

Thank you, Yab… Sleepy Head!

Photo Source: The World Wide Web

 
4 Comments

Posted by on April 30, 2011 in Balik-tanaw, Pag-ibig, Pagkakaibigan, Personal

 

Unadulterated Sweetness

 

Feb 14, Araw ng mga Puso… kaliwa’t kanan ang mga may dalang bugkos ng kulay dugong mga rosas, ang mga magsing-irog na HHWW, halos lahat ng taong nakakasalubong ko ay nakangiti at punong-puno ng L-O-V-E, ang mga motel na nadaanan ko sa StopNshop at sa EDSA-Pasay big time ang mga promo pero wag ka me nakita akong grupo ng mga matitikas na kalalakihan na nakatayo sa harap nito at may hawak na mga placards na ang makasulat ay: “SEX BEFORE MARRIAGE IS A SIN” (hmmm, me mga tinamaan kaya?) at ang sigaw naman ng mga single sa FB ay “Today is SAD!” (as in Single’s Awareness Day).

Parang isang dosenang langgam ang kumagat sa akin, nakakakilig naman kasi ang pag-express ng sweetness ng mga mga tao sa kanilang mga ‘significant other’. Me nakita akong guy na nakatayo sa tapat ng gate ng Jose Reyes Hospital sa ilalim ng kainitan ng sikat ng araw sa may dalang bulaklak at nakailang silip na sa gate, mukhang susurpresahin nya ang SO nya na palabas mula sa isang nakakapagod na duty. Meron namang gumawa ng makatunaw-pusong note tulad nalang ng SO ni Astroboy. Meron ding nabigay ng isang pulutong ng maliliit na bears na me hawak na mga letra na kapag binuo mo ay may nakasulat na I-HEART-YOU, ___! Iba’t-ibang paraan ng pagpapahayag ng pag-ibig, kanya-kanyang gimik para mapasaya ang kabiyak pero pano naman kung tapos na ang Araw ng mga Puso, sweet pa rin kaya sila sa isa’t-isa? (Wala lang pambasag trip lang na tanong mula sa isang single, hehe!)

Speaking of sweetness, bigla ko tuloy naalala nung minsang nakatanggap ako ng bulaklak sa kauna-una at kahuli-hulihang (?) pagkakataon…

Hulyo, taong 2006. (Bagong- bago no?) Mula sa trabaho, naisipan kong pumunta sa Elbi para dalawin ang kaibigang katatapos lang magbirthday, tamang-tama rin naman at Miyerkules, makakapagsimba at novena na din ako sa St. Therese Chapel. As usual pumuwesto ako sa paborito kong spot sa chapel simula pa nung istupidyante pa ko sa Elbi, dun sa upuang bato sa malapit sa may Adoration Chapel. Comfort zone ko yun kasi bukod sa malimit akong late dumating e madali rin makaeskapo kapag tapos na ang misa plus maganda ang view para makita ang crush (es). Hehehe.

Pagkatapos ng misa, tulad ng dati, tumuloy ako sa Adoration chapel. Yun ang totong comfort zone ko at ng mga estudyanteng tulad ko rin ay ramdam ang Newton’s Law of Gravity dahil nanganganib na bumagsak sa Chem 40, Math 11; ng mga estudyanteng Professor si Climax; mga broken-hearted pati na rin ng mga gustong magka-SO; at syempre, ng mga magbo-board exams.

Paglabas ko mula sa katahimikan ng Adoration Chapel, dinumog ako ng sandamukal na ‘sampaguita girls and boys’ at pinipilit akong bumili ng paninda nilang… sampaguita (op kors!). E kaso, hindi ko gawain ang mag-alay ng bulaklak sa Poon kaya humingi ako ng pasensya. Pero may isang batang babaeng sobrang kulit at mapilit, bilhin ko na raw yung tinda nya para may pambaon sya kinabukasan pagpasok sa eskwela. May sa Cory (hindi kabayanihan kundi kakuri-putan) ako e kaya hindi pa rin ako bumili. Para di maubos ang pasensya ko, naisipan kong maglakad-lakad na muna sa Grove bago dumerecho sa LB Square kung saan kami magdi-dinner ng kaibigan ko.

Habang nakatayo ako sa LB Square, me biglang kumalabit sa akin. Paglingon ko, “What?! Ikaw na naman?!”, sambit ko. Si Sampaguita girl! “Sige na po, bilhin nyo na po ang sampaguita ko para makauwi na po ako.” ang sabi nya. Napatingin ako bigla sa relo ko. Aba, alas-7 na pala wala pa rin ang kaibigan ko. Patuloy pa rin sa pangungulit si Sampaguita girl. At dahil nasa alert level na ang patience meter ko, binili ko ng lahat ng tinda nyang sampaguita. 50 pesos para sa limang pirasong kwintas ng sampaguita. Abot-tenga ang ngiti niya habang inaabot ko ang pera sa kanya. Kung sya nakangiti ako kunot ang noo at nag-iisip kung ano naman ba ang gagawin ko sa mga bulaklak na binili ko? Sinilid ko sa backpack ang mga bulaklak sabay tingin sa malayo. Ayun at natatanaw ko na rin sa wakas ang kaibigan ko sa kabilang dulo ng kalsada. Hay, salamat.

Habang hinihintay kong makarating sa kinatatayuan ko ang kaibigan ko, me biglang na namang kumalabit sa akin. Paglingon ko, “What?! Ikaw nanam….?” Bago pa ko makulitan at bago ko pa matapos ang dapat kong sabihin, tumambad sa harap ko ang 3 maliliit na bulaklak na bagong pitas mula sa isa sa mga flower box sa harap ng LB Square. “Para po sa inyo.”, ani Sampaguita girl, kasama nito ang isang napakatamis na ngiti sabay talikod at patalun-talong tumatakbo papalayo ngunit bago pa sya tutuluyang mawala sa paningin ko, lumingon sya ng bahagya sa direksyon ko at muli, isang masayang ngiti at kaway ang pinabaon nya sa akin. Sinuklian ko ito ng ngiti at itinaas ko ng bahagya ang aking kanang kamay, hawak ang mga bulaklak na bigay nya at pabulong na binigkas ang salitang…“Salamat!”

Parang segment sa isang pelikula ang dating. Biglang, “Uy, Chicken Feet!” Huh?! Ang kaibigan ko nasa tabi ko na pala. Panira ng moment! 😀

Inipit ko sa wallet yung mga bulaklak na binigay ni Sampaguita girl kaso nagkalasug-lasog na ito sa sobrang kalumaan. Nadurog man ng panahon ang mga bulaklak mananatili pa ring nakaukit sa aking puso at isip ang isang pangyayaring patuloy na magpapaalala ng tamis ng isang unadulterated sweetness.

Yaman din lamang na wala akong regalo para sa kaibigan ko— ginawa ko na lang birthday gift sa kanya yung 5 kwintas ng sampaguita. 🙂

Photo Source: The World Wide Web

 
 

sigh…

No, this post has nothing to do with the results of the elections or even the weather.

This is about me.

I feel sad.

I thought I might have blown things up.

Was it because of something that I’ve said/written or something I did? Am I too assuming? Was I arrogant? Did I ever go overboard; too much that I scared you away?

Maybe. Maybe not.

I don’t know.

But if I did, I’m really sorry. I didn’t mean it.

Don’t worry. For now, I would keep my distance, if that will be quite a relief for you.

Yet I’m hoping one day, you will still have a room for a second chance for us to know each other more and be good friends.

Who knows?

—-

P. S.

I haven’t told you this but I thought maybe you should know that seeing you smile is like enjoying ice cream under the heat of the sun.

 
27 Comments

Posted by on May 11, 2010 in Buhay-buhay, Pag-ibig, Pagkakaibigan